چرا باید یک طلبه سخت‌کوش و یک نیروی انقلابی، تنها به این دلیل که در برابر برخی منافع ایستاده و با پیشنهاد اختصاص ۱۳۸ میلیارد تومان به تیم فوتبال شهرداری مخالفت کرده است، مورد هجمه قرار بگیرد؟ مگر پرسیدن از نحوه هزینه‌کرد منابع عمومی جرم است؟ مگر دفاع از عدالت و حقوق شهروندان، گناهی است که باید به‌خاطر آن مورد بی‌مهری قرار گرفت؟

 

 

حرف من روشن است؛ در دوره ششم شورای اسلامی شهر بندرعباس، حدود ۵۰۰ میلیارد تومان برای تیم فوتبال شهرداری اعتبار در نظر گرفته، تصویب یا هزینه شده است. امروز نیز پیشنهاد ۱۳۸ میلیارد تومانی مطرح است. سؤال من این است که در برابر این حجم از هزینه، چه دستاوردی برای شهر حاصل شده و سهم سایر رشته‌های ورزشی از این منابع چقدر بوده است؟

 

 

من مخالف ورزش نیستم؛ من حامی ورزشکاران هستم، اما حامی همه ورزشکاران، نه فقط یک رشته. فوتبال نیز بخشی از ورزش این شهر است و باید مورد حمایت قرار گیرد، اما آیا جامعه ورزشی بندرعباس فقط به تیم فوتبال شهرداری محدود می‌شود؟ آیا ورزشکاران رشته‌های دیگر که با تلاش و هزینه شخصی افتخار کسب می‌کنند، سهمی از حمایت‌های مدیریت شهری ندارند؟

 

 

ورزشکارانی در این شهر هستند که برای حضور در مسابقات کشوری با مشکل تأمین هزینه مواجه‌اند؛ حتی برخی برای تأمین مبلغی در حدود ۱۰۰ میلیون تومان ناچار به تحمل دشواری شده‌اند و با هزینه شخصی راهی مسابقات شده‌اند. در همین شرایط، رشته‌هایی داریم که از داشتن یک زمین یا سالن ورزشی محروم‌اند. آیا این عدالت است؟ آیا نباید به استعدادهای جوانان محلات محروم نیز فرصت دیده‌شدن بدهیم؟

 

 

من به‌عنوان یک روحانی و طلبه، عدالت را تنها در کلام نمی‌خواهم؛ معتقدم عدالت باید در تصمیم‌گیری، بودجه‌ریزی و نحوه توزیع امکانات نیز دیده شود. نمی‌توان از عدالت سخن گفت، اما در عمل، نیازهای بخشی از جامعه را نادیده گرفت. حمایت از ورزش زمانی ارزشمند است که فراگیر باشد و فرصت رشد را برای همه رشته‌ها و همه شهروندان فراهم کند.

 

 

از سوی دیگر، چگونه می‌توان نسبت به مشکلات پاکبانان بی‌تفاوت بود؟ وقتی موضوع قطع بیمه یا دشواری تأمین هزینه‌های درمان این نیروهای زحمتکش مطرح است، چگونه می‌توان از اولویت‌های واقعی شهر غافل شد؟ بنا بر اطلاعات مطرح‌شده، ۵۷ دستگاه اتوبوس نیز در پارکینگ شهرداری متوقف مانده‌اند؛ درحالی‌که با بررسی امکان راه‌اندازی آن‌ها و برآورد هزینه‌ای در حدود ۵۰ میلیارد تومان، می‌توان بخشی از مشکلات حمل‌ونقل عمومی، به‌ویژه در محلات کم‌برخوردار، را کاهش داد.

 

 

همچنین این پرسش جدی وجود دارد که آیا با بازنگری در اولویت‌های هزینه‌ای نمی‌توان زمینه راه‌اندازی یا تجهیز ۱۲ سالن ورزشی برای بانوان و آقایان را در محلات مختلف فراهم کرد؟ جوانان این شهر به امکانات نیاز دارند؛ بانوان ورزشکار نیز حق دارند از فضای مناسب برای تمرین برخوردار باشند. این‌ها مطالبات واقعی مردم‌اند و نمی‌توان آن‌ها را در برابر هزینه‌های سنگین یک تیم نادیده گرفت.

 

 

من در جایگاه ریاست شورای اسلامی شهر بندرعباس، وظیفه دارم از حقوق همه شهروندان دفاع کنم. منابع شهرداری متعلق به مردم است؛ از شهروندی که در محله‌ای محروم زندگی می‌کند تا پاکبانی که برای نظافت شهر زحمت می‌کشد و ورزشکاری که برای کسب افتخار تلاش می‌کند. هیچ‌کدام نباید در اولویت‌بندی‌های ناعادلانه فراموش شوند.

 

 

می‌دانم که ایستادن پای حق هزینه دارد. می‌دانم وقتی در برابر برخی خواسته‌ها محکم می‌ایستی، ممکن است با هجمه، انتقاد و حرف‌هایی مواجه شوی که از چارچوب اخلاق و انصاف خارج است. اما من این روش‌ها را جایگزین پاسخ‌گویی نمی‌دانم. اگر درباره مخالفت من با پیشنهاد ۱۳۸ میلیارد تومانی پرسشی وجود دارد، پاسخ آن باید با منطق، سند و بررسی منافع شهر داده شود، نه با تخریب و حاشیه‌سازی.

 

 

من یک طلبه‌ام و باور دارم مسئولیت، پیش از آنکه امتیاز باشد، تکلیف است. برای من، دفاع از حق مردم نباید تابع فشارها و مصلحت‌اندیشی‌های شخصی باشد. امروز ملاک من، منافع بندرعباس و حقوق همه شهروندان آن است؛ نه خواسته یک گروه و نه اولویت یک رشته ورزشی.

 

 

من با ورزش مخالف نیستم؛ با بی‌عدالتی مخالفم. با حمایت از ورزشکاران مخالف نیستم؛ با نادیده‌گرفتن ورزشکاران دیگر مخالفم. با هزینه‌کرد برای فوتبال مخالف نیستم؛ با هزینه‌کردی که بدون پاسخ روشن درباره ضرورت، نتیجه و سهم سایر نیازهای شهر انجام شود، موافق نیستم.

 

 

در این شهر، ۲۵ رشته ورزشی و ده‌ها محله با نیازهای متفاوت وجود دارد. عدالت حکم می‌کند که همه دیده شوند و منابع عمومی با نگاهی متوازن و مسئولانه تخصیص یابد. هیچ رشته‌ای نباید به حاشیه رانده شود و هیچ محله‌ای نباید از امکانات اولیه محروم بماند.

 

 

من به‌عنوان یک روحانی، یک طلبه و رئیس شورای اسلامی شهر بندرعباس، پای این باور ایستاده‌ام. شاید این ایستادگی به ضرر من تمام شود؛ شاید عده‌ای از مواضعم ناراضی باشند، اما اجازه نخواهم داد نگرانی از هجمه‌ها، مانع دفاع از حقوق مردم شود.

 

 

برای من، رضایت مردم و دفاع از حق آنان مهم‌تر از رضایت کسانی است که از پرسش و مطالبه‌گری خوششان نمی‌آید. پای حق مردم می‌ایستم؛ حتی اگر به ضررم تمام شود.