واقعیت این است که حال مردم هرمزگان خوب نیست. گرانی و تورم، سفره خانوارها را کوچک‌تر کرده و فشار سنگینی بر دوش کارگران، اقشار کم‌درآمد و حتی کارمندان گذاشته است. از سوی دیگر، مشکلات تأمین بنزین و کمبود سوخت، زندگی روزمره مردم را با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو کرده است.

چگونه استانی که بخش مهمی از اقتصاد، انرژی و تجارت کشور را تأمین می‌کند، باید مردمانش برای تأمین نیازهای اولیه زندگی و حتی دسترسی به سوخت با مشکل مواجه باشند؟ چگونه می‌توان از توسعه اقتصادی سخن گفت، وقتی فشار گرانی و هزینه‌های زندگی، توان معیشتی مردم را فرسوده کرده است؟

امروز فشار گرانی و تورم در بندرعباس به اندازه‌ای سنگین شده که به باور بسیاری از شهروندان، هزینه‌های زندگی در این شهر حتی از تهران نیز فراتر رفته است. این در حالی است که مردم هرمزگان با وجود زندگی در یکی از قطب‌های اقتصادی کشور، از فشار مضاعف هزینه‌های مسکن، کالاهای اساسی و خدمات روزمره رنج می‌برند. پرسش جدی اینجاست که چرا هزینه زندگی در بندرعباس چنین افسارگسیخته افزایش یافته و چرا قدرت خرید مردم متناسب با این شرایط تقویت نشده است؟

امروز مسئله فقط گرانی یا کمبود بنزین نیست؛ مسئله فاصله عمیق میان ظرفیت‌های اقتصادی هرمزگان و واقعیت زندگی مردم آن است. مردمی که در کنار صنایع بزرگ و منابع ارزشمند زندگی می‌کنند، حق دارند از ثمرات این ظرفیت‌ها بهره‌مند شوند.

انتظار ما از مسئولان ملی و استانی، شنیدن مطالبات مردم و ارائه راهکارهای فوری و عملی برای کنترل گرانی، تأمین پایدار سوخت، ایجاد اشتغال و بهبود معیشت خانوارهاست.

هرمزگان نمی‌تواند قطب اقتصاد کشور باشد، اما مردمش زیر فشار مشکلات اقتصادی زندگی کنند. توسعه زمانی ارزشمند است که آثار آن در سفره مردم دیده شود.